Vroeger dacht ik dat kracht altijd gepaard moest gaan met spanning. Taiji heeft me geleerd dat echte kracht juist schuilt in ontspanning: als water dat overal tussendoor stroomt en uiteindelijk zelfs de hardste rots overwint.

“Voor ik met Taiji begon, leefde ik vooral in mijn hoofd. Nu voel ik mijn lichaam weer als één geheel; elke beweging voelt als een gesprek tussen mijn ademhaling en mijn spieren.”

De ‘vorm’ is als een oude vriend: elke keer dat we elkaar ontmoeten, ontdek ik weer iets nieuws over mezelf.

Ik leer niet hoe ik moet vechten tegen de wereld, maar hoe ik de weerstand van de wereld kan ombuigen tot iets waar ik op kan dansen.

Ik kwam voor de beweging, maar ik bleef voor de stilte die tussen mijn stappen ontstond.

In een wereld die alsmaar sneller lijkt te draaien, is Taiji de enige plek waar ik eindelijk de tijd heb om mijn eigen voeten in te halen.